De nacht is haast ten einde,

de morgen niet meer ver.

Bezing nu met verblijden

de held’re morgenster.

Wie schreide in het duister

begroet Zijn klare schijn,

als Hij met al zijn luister

straalt over angst en pijn.

Zo is ons God verschenen

in onze lange nacht.

Hij die de eng’len dienen,

die eeuwen is verwacht,

is als een kind gekomen

en heeft der wereld schuld

nu zelf op Zich genomen

en draagt ze met geduld.

Hoevele zwarte nachten

van bitterheid en pijn

en smartelijk verwachten

ons deel nog zullen zijn

op deze donk’re aarde,

toch staat in stille pracht

de ster van Gods genade

aan ‘t einde van de nacht.

God lijkt wel diep verborgen

in onze duisternis,

maar schenkt ons toch een morgen

die vol van luister is.

Hij komt ons toch te stade

ook in het strengst gericht.

Zijn oordeel is genade,

Zijn duisternis is licht.

LvdK – Jochem Klepper (1903-1942)