In deze editie een interview met Josébet Boomsma, Johan de Haan en Elisabeth Heutink, drie zeventienjarige jongeren uit onze gemeente. Alledrie doen zij eindexamen en zitten ze vol plannen voor de toekomst. Zij twijfelen niet aan het feit dat God hun leven leidt. Op de vraag in hoeverre zij Gods leiding ervaren in hun leven en in welke mate zij Hem betrekken in hun toekomstplannen geven zij een openhartig antwoord.

God wijst Mij een weg...
Josébet Boomsma doet dit jaar eindexamen voor de HAVO. Zelfverzekerd ziet ze haar laatste toetsen tegemoet. “Natuurlijk ga ik slagen!” Ze weet ook al wat ze later wil gaan doen: lerares geschiedenis in het voortgezet onderwijs. Volgend schooljaar wil ze dan ook de lerarenopleiding hiervoor gaan volgen. Voor Josébet is het logisch dat ze deze opleiding gaat volgen. “Onderwijs geven vind ik leuk en vooral ook het vak geschiedenis”. Bij het maken van haar toekomstplannen heeft ze God zeker betrokken, vertelt ze. “Bij deze opleiding heb ik wel nagedacht of ik God ermee kan dienen. Op een Christelijke school kan ik dat zeker.”

Josébet ervaart duidelijk Gods leiding in haar leven. “Zeker wel, ik voel en merk dat God er is. Ik wéét eigenlijk gewoon dat Hij er is.” In dat verband ziet ze wel degelijk verschil met haar klas- en leeftijdsgenoten die niet gelovig zijn. “Die kiezen wat ze leuk vinden. Ik doe dat ook, maar bij mij zit er toch meer achter.” Behalve de keus voor haar vervolgopleiding heeft ze nog geen concrete plannen of dromen voor de toekomst. Ze ziet wel wat er op haar afkomt. “Ooit waarschijnlijk huisje-boompje-beestje, maar ik weet het eigenlijk niet. Ik ben pas zeventien!” 

Langs wegen die geen mens bedenkt, maakt Hij mij Zijn wil bekend…
Johan de Haan zit in de eindexamenklas van het VWO. Hij is er van overtuigd dat hij het gaat halen. Na de zomer wil hij beginnen aan een vervolgopleiding. “Als ik word ingeloot ga ik geneeskunde studeren.” Aan het begin van de zomer hoort Johan of hij erbij zit. Als reserve heeft Johan zich voor biomedische wetenschappen ingeschreven. Hij hoopt dat hij in ieder geval voor één van deze twee opleidingen in aanmerking zal komen. Wat hij met zijn vervolgopleiding wil doen weet hij nog niet. “Ik heb in ieder geval voor een studie gekozen. Daarna zie ik het wel verder.”

De keus voor geneeskunde ligt bij Johan voor de hand, legt hij uit. “Mijn hele familie zit in de gezondheidszorg. Daardoor ben ik ook geïnteresseerd geraakt.” Johan kan niet echt aangeven in hoeverre hij God heeft betrokken bij het maken van zijn plannen. “Ik ga niet wachten tot ik een teken krijg.” Zo’n twee jaar geleden is hij, na het bezoeken van een aantal open dagen, tot zijn keus voor geneeskunde gekomen. “Ik wil, net als mijn vader, meewerken aan projecten in de Derde Wereld. Dat zijn toch goede dingen? Ik heb er een goed gevoel bij en het past bij me, dus waarom niet?” Johan denkt wel dat God zijn leven leidt, al kan hij niet echt duidelijke voorbeelden noemen. “Ik denk dat je daar vanzelf wel achter komt: het gaat zonder dat je het door hebt. Tot nu toe heb ik een prachtig leven, ik had het niet beter kunnen treffen!”

Wat betreft het maken van toekomstplannen weet Johan niet of er veel verschil is tussen hem en niet-gelovige klasgenoten. “Maar er zijn christelijke jongeren die totaal niet weten wat ze willen gaan doen. Die kiezen dan soms voor een bijbelschool om een jaar te overbruggen.” Hij vindt dat jongeren die daarvoor kiezen een mooie keus maken. “Het lijkt mij ook wel leuk zo’n jaar, maar ik weet al wat ik wil. En geneeskunde duurt al lang genoeg!”

Als ik mijn hand in Zijn hand leg, wijst Hij mij de weg…
Elisabeth Heutink wil volgend jaar psychologie studeren aan de VU in Amsterdam. Zij doet dit jaar eindexamen voor het VWO en ze gaat nog hard haar best doen. “Bij de loting wordt gekeken naar het gemiddelde van je cijfers en de examens tellen voor de helft mee”. Elisabeth heeft getwijfeld tussen pedagogiek en psychologie. Door het bezoeken van open dagen is zij uiteindelijk bij psychologie uitgekomen. Ze heeft haar keus ook in gebed voorgelegd. “Je bidt ervoor wat de goede keus moet zijn.” Bevestiging ziet Elisabeth in gesprekken met anderen. “Als ik vertel dat ik psychologie wil gaan studeren krijg ik vaak te horen: dat past bij je!” Elisabeth vertrouwt erop dat het toch allemaal is uitgestippeld van tevoren. “Als het niet Gods plan is, kom ik er vanzelf wel achter!” Afgezien van haar opleiding plant Elisabeth niets vooruit. “Hooguit een paar maanden, zoals bijvoorbeeld vakantie. Maar nog niet de rest van mijn leven.”

Op de vraag of zij Gods leiding in haar leven ervaart antwoordt Elisabeth met een volmondig “ja”. Concrete voorbeelden zijn moeilijk te geven. “Maar voor mij staat het vast!” Zij ziet een duidelijk verschil tussen haarzelf en niet-gelovige leeftijdsgenoten. “Ik ben met heel andere dingen bezig. Ik ga op zondag naar de kerk, op zaterdagavond zit ik bij Onder Ons. Dat is al niet te vergelijken.” Volgens Elisabeth is het een totaal andere levensstijl. “Je kan altijd bij God terecht, daar ben ik heel dankbaar voor. Als je God niet kent, heb je dat niet.”

Jaap van As