Een zaterdagmiddag in februari. De zon schijnt en we genieten buiten van het mooie weer. Met Brenda Vlaanderen spreek ik over verzoening, niet een alledaags onderwerp voor op het terras. Toch wil Brenda graag vertellen wat het verzoenend lijden en sterven van Jezus Christus voor haar betekent. Brenda is 21 jaar. Op haar vierde is ze vanuit Colombia naar Nederland gekomen, waar ze verder is opgegroeid. Vorig jaar heeft ze belijdenis van haar geloof afgelegd in de Nieuwe Kerk, waar ze meelevend gemeentelid is. Ze houdt van dichten en schrijven, van mensen om haar heen, maar ook van muziek en sport. Skaten vindt ze heerlijk, lekker genieten van de natuur!

Waar denk je aan als ik ‘verzoening’ zeg?

Allereerst aan Pasen. Dat is voor mij ook het mooiste christelijke feest. Veel mensen vinden Kerst mooi.

Tuurlijk, dit is ook een heel mooi feest, het is fijn dat we mogen vieren dat Jezus naar de aarde is gekomen voor ons, maar voor Hem begon de lijdensweg al met Kerst. Daarom vind ik Pasen juist mooi, dit betekent dat Jezus’ lijden voltooid is, Zijn werk is klaar. Wat mij helemaal aanspreekt is dat we mogen weten dat Jezus in de hemel nog steeds aan het werk is voor ons, om voor ons een plaats te bereiden.

Verzoening heeft ook alles te maken met je persoonlijke verhouding met God. Wil je daar iets over vertellen?

Ik heb altijd gedacht dat ik een groot geloof had, omdat ik tijdens een moeilijke periode in mijn leven toch het geloof behield. Op een gegeven moment kwam er toch een gevoel van twijfel bij me op. Een aantal dagen leefde ik in deze enorme twijfel, vervreemd van God. Wel bleef ik bidden. Ik bad elke dag: “Here, ik houd van U, laat me dat voor altijd kunnen zeggen.” Ook in die dagen van twijfel bad ik. En God heeft mij vastgehouden. Hij heeft mij laten zien dat mijn geloof niet groot was, maar dat ik me moest overgeven aan Hem. Hij leerde me tevreden te zijn met alles wat ik heb. Zo kan ik ook omgaan met tegenslagen. Ik mag blij zijn voor alles, voor de mensen om mij heen, zoals mijn ouders, oma en vrienden. En voor de dingen die ik al in mijn leven heb bereikt. Ik heb geleerd dat ik niet krampachtig moet zijn om van alles te bereiken, maar dat ik dankbaar moet zijn met alles wat ik ontvangen heb. Als je dankbaar bent, ontvang je daar ook een heleboel voor terug!

Welke rol speelt het Heilig Avondmaal hier in voor jou?

Het Avondmaal is voor mij heel belangrijk. Mijn persoonlijke voorbereiding is voor mij erg goed en eerzaam. Ik maak een lijstje voor mezelf met dingen die ik zou kunnen verbeteren. Eén punt haal ik daaruit en daar probeer ik dan ook echt iets aan te doen. En ik lees ook altijd een boekje over het Avondmaal. Voor mij is het aangaan een bekrachtiging van mijn geloof. Ik weet dat ik eigenlijk niet mag gaan, omdat ik een zondaar ben, maar door Jezus’ sterven en opstaan neemt Hij zondaars aan en daarom mij ook. Daar ben ik heel blij om, want ik wil juist heel graag aangaan, aan Zijn Tafel. Elke keer weer nodigt Jezus ons uit aan Zijn Tafel te komen. Volgens mij moet de wil om te gaan groter zijn dan het gevoel om mislukkeling te zijn.

Jezus sprak in de laatste uren voor Zijn dood: “Doet dat tot Mijn gedachtenis”. Hij hield het laatste Patcha

met Zijn discipelen. Ook wij zijn Zijn discipelen en Jezus geeft ons telkens weer de opdracht het Avondmaal te vieren ‘tot Zijn gedachtenis’. Het zijn de woorden die Hij vlak voor Zijn sterven heeft gezegd,

dat maakt het nog meer bijzonder! Het is geweldig dat Jezus ons steeds opnieuw uitnodigt aan Zijn tafel. In de dagen van twijfel ben ik erg onzeker geweest of God wel bestaat en wat er met me zou gaan gebeuren. Ik ben nu heel dankbaar dat God mij op deze manier heeft laten zien hoe ik moet leven, in dankbaarheid. En daarom ben ik ook dankbaar dat God naar mij omziet en mij steeds opnieuw uitnodigt

aan Zijn tafel! Het volgende gedicht heeft mij altijd erg aangesproken:

Neem heel mijn leven

Misschien is dit nog wel het moeilijkst, Heer:

mijn hele leven in Uw hand te leggen.

Waarom heb ik het zelf niet voor het zeggen,

ik voer tenslotte toch geen wanbeheer?

Mijn plannen liggen allemaal al klaar.

U hoeft ze nog alleen maar goed te keuren.

Ik weet precies hoe alles moet gebeuren.

’k Heb alles, tot het eind toe, voor elkaar.

Maar op het onverwachtst verschijnt U op mijn

en laat mij voor Uw rode stoplicht wachten.

Want Uw gedachten zijn niet mijn gedachten,

en nimmer gaat U met mij in debat.

Ik heb geen inspraak en geen zeggenschap.

Ik moet het alles aan U overlaten

En lang niet altijd zie ik resultaten,

zodat ik niets meer van Uw daden snap.

Dan ben ik als een kind, dat dwingt en zeurt

omdat het vader maar niet kan begrijpen.

Dan zie ik niet dat Gij Uw kind’ren keurt

en als juwelen voor Uw kroon wilt slijpen.

Vergeef mij Vader, als ik mij verweer,

als ik mij bij Uw wil niet neer kan leggen.

Leer mij, al is het aarzelend, toch zeggen:

Neem mijn leven in Uw handen, Heer!

(Uit: Een fluit van riet, Enny IJskes-Kooger)