Zeuren, jengelen, niet willen eten, de boel slopen... Jonge kinderen kunnen behoorlijk vervelend zijn. Soms zo erg dat de sfeer in een gezin er volkomen door wordt verpest. Vaders en moeders die de greep op het kind, hoe jong ook, compleet kwijt zijn. Met gevoelens van machteloosheid, serieuze depressies of zelfs echtscheidingen als gevolg. Wie denkt dat het kind de kwade pier is, heeft het negen van de tien keer mis. Veel vaker ligt de oorzaak in de manier waarop ouders met het kind omgaan. En dan vooral hoe zij ermee communiceren.

(Uit: Algemeen Dagblad 13 mei 2003: ‘Opvoeden per video’ - door Ronald van Geenen).

Opvoeden heeft alles te maken met waarden en normen. Vanuit het kraambed naar de kinderopvang. Inschrijven bij de peuterspeelzaal, aanmelden voor de naschoolse opvang. Het begint reeds op jonge leeftijd als kinderen de peuterspeelzaal gaan bezoeken. Carrière gaat soms voor opvoeden. We geven de opvoeding uit handen en proberen op allerlei wijze dit te compenseren. Worden onze kinderen opgevoed door derden? En zien we ze enkel nog slapend in de achteruitkijkspiegel op de achterbank van onze auto? Niet de maatschappij bepaalt de opvoeding, maar de opvoeding en ontwikkeling van onze kinderen bepalen de maatschappij.  Als we zouden helikopteren en alles vanaf de bovenkant  gaan bekijken, staan we als ouder aan de zijkant.

Je zou je dan kunnen afvragen waar onze waarden en normen aan ten grondslag liggen. Als christenen kunnen we zeggen dat we het Evangelie als basisvoedsel tot ons nemen. Vaak kunnen volwassenen binnen onze gemeente een voorbeeld nemen aan de beleving en intensiteit waarop  jongeren het geloof belijden en gemeente van God willen zijn. In een tijd waarin de wereld zoveel te bieden heeft aan de jeugd op het vlak van gezelligheid en ontspanning en zo weinig oog heeft voor echt contact tussen mensen. Als christelijke gemeente mogen we een plek zijn waar de jeugd zichzelf kan zijn en waar zij zich thuis voelt. Een warm nest waar het fijn is om te komen. Waar ruimte is voor eigen initiatieven en waar je opgemerkt wordt. De jongeren binnen onze gemeente zijn op zoek naar zo’n plek. Enkele moeders brachten hun kinderen bij Jezus. Zij wilden graag dat Hij ze zou aanraken, maar de discipelen traden daartegen op. Jezus zag het en nam hen dat kwalijk. “Laat de kinderen toch bij mij komen,” zei Hij. Houd ze niet tegen, want juist voor kinderen is het koninkrijk van God. Het is zelfs zo dat wie niet in het koninkrijk van God gelooft, er nooit kan komen. Hij nam de kinderen in Zijn armen, legde Zijn handen op hun hoofd en zegende hen. (Mattheüs 19 : 13 – 15).

De wijkgemeente vormt de basis van het gemeente-zijn. Het hoogtepunt van het gemeente-zijn vindt plaats tijdens de eredienst. Het wijkgerichte jeugdwerk is een aanvulling op het jeugdwerk dat centraal wordt georganiseerd. Relatie-gericht jeugdwerk, de betrokkenheid van de oudere jongeren binnen onze gemeente is van wezenlijk belang om de relatie tussen de jongere jongeren en de gemeente in stand te kunnen houden en/of te verbeteren. Jongeren nemen verantwoordelijkheden voor elkaar. Avonden die worden georganiseerd staan in het teken van geloofsgerichte en ontspannende activiteiten. Met als thema: “Hoe gaat een christen jongere om met……….?”

Een mooi voorbeeld hoe jong en oud samen betrokken kunnen zijn, is een gehouden  gemeenteavond van wijkgemeente Meentkerk. Een avond georganiseerd door jongeren, waar jong en oud samen waren om gemeente van Christus te kunnen zijn. Jezus laat de jongeren zien dat het mogelijk is goed door de puberteit heen te komen. Een periode van groei waarbij je wordt gevormd: lichamelijk, verstandelijk, emotioneel, geestelijk en sociaal. “Jezus nam toe in wijsheid en grootte en genade bij God en mensen”. God wil ons tot uitgebalanceerde mensen laten opgroeien, waarbij we aanvaarden dat alle terreinen van ons leven aandacht en groei nodig hebben. Durven we dit naar buiten toe uit te dragen en zijn we ons ervan bewust dat als wij niet jong leren kiezen er voor ons wordt gekozen?

Marco Krachten     

‘Jong voor Jong Meentkerk’