‘Waarvoor is dat?’, vroeg Julian, mijn zoontje van vijf jaar, wijzend naar de avondmaalstafel voor in de kerkzaal. De vraag deed me denken aan de joodse traditie rondom Pesach waarbij de jongste van het gezin een soortgelijke vraag stelt, waarop als antwoord het verhaal van de uittocht uit Egypte wordt verteld. Het joodse volk is bevrijd van de slavernij (zie ook Exodus 13 : 8) door de hand van God. Dat is een belangrijk verhaal om door te blijven geven aan de jongere generaties, moet Mozes hebben gedacht, steeds weer opnieuw gedenken aan de geboden verlossing. . . . ..

‘De Here Jezus heeft ons gevraagd om door met elkaar brood te eten en wijn te drinken te denken aan wat Hij voor ons heeft gedaan’, zei ik als antwoord. ‘Is dat dan voor ons allemaal’, vroeg hij hoopvol en zag zichzelf waarschijnlijk al zitten. ‘Ja, dat is voor iedereen die van de Here Jezus houdt’, zei ik. ‘Dat doe ik ook, ik houd heel veel van de Here Jezus’, zei hij vol verwachting. ‘Toch moet je eerst nog wat ouder zijn’, was mijn antwoord en ik zag de teleurstelling op zijn gezicht. Eenmaal bij de oppas was de teleurstelling alweer verdwenen en beloofde hij een mooi werkje te gaan maken. Toen ik op het punt stond naar de kerkzaal te gaan vroeg hij fluisterend in mijn oor: ‘neem je voor mij ook een broodje mee. . . .?’
 

Olaf van Dijk