In het kader van het thema in dit nummer een interview met burgemeester H.J.Verdier. Hij werd in 1941 in Indonesië  geboren in een gezin waar hij met vijf broers opgroeide. Zijn  vader werkte als ambtenaar bij het Ministerie van Verkeer  en Waterstaat en is in de tweede wereldoorlog omgekomen.  Hij verloor zijn vader dus al vroeg. Zijn moeder is Belgische van geboorte. In 1951 verhuisde het gezin naar Hoensbroek  in Nederland. Na zijn studie sociologie in Tilburg en twee korte  werkkringen in het westen van het land, werd Verdier ambtenaar bij het VNG. In Leiderdorp begon in 1974 zijn politieke loopbaan, eerst als raadslid en daarna als wethouder. Zijn benoeming als burgemeester van Uitgeest volgde in 1985, terwijl Huizen in 1995 in zicht kwam en waar hij zich met zijn gezin vestigde en hij sindsdien het ambt van burgemeester bekleedt.  

Met welke levensovertuiging groeide u in Indonesië op en in hoeverre was de beleving ervan hetzelfde als in de Limburgse periode?

Mijn ouders waren Rooms-katholiek. Mijn moeder werkte als leerkracht bij het lager onderwijs en later ook in Nederland. Wat ik mij kan herinneren, is dat het in Indonesië geen verschil uitmaakte of je gelovig was of niet als het gaat om de omgang met andersdenkenden. In Nederland lag dat toen anders en op sommige momenten was het zaak te proberen daar goed mee om te gaan. Aardig is het misschien nog te vertellen dat de voorouders van mijn vader Hugenoten waren.

Onlangs las ik iets over de betrokkenheid op elkaar als kerk en politiek in een qua grootte vergelijkbare gemeente. Daar staat dat op een laag pitje. Geldt dit ook voor Huizen?

Wat dat betreft moet ik zeggen dat we hier van een evenwichtige situatie kunnen spreken. Invloed over en weer is in goede balans. Alhoewel we in Nederland scheiding van kerk en staat kennen, hebben we elkaar toch nodig. Kerk en politiek weten hier elkaar te vinden. Op een juiste manier, zonder bemoeizucht over en weer, wordt daar dan ook gebruik van gemaakt.

Zou in gemeenten waar dat niet zo is de oorzaak van die ‘verlegenheid’ kunnen liggen in onderlinge verdeeldheid van kerken?

Of dit een directe oorzaak is weet ik niet zo zeker, zegt Verdier. Als kerk en politiek staan we beide in de samenleving. Elk kerkgenootschap verschilt nu eenmaal van de andere. Als prettig ervaar ik het overleg met vertegenwoordigers van de kerken op gezette tijden in het gemeentehuis. Allerlei zaken, ook maatschappelijke vraagstukken, komen daar aan de orde. Belangrijk is het van tijd tot tijd eens je belangstelling aan de dag te leggen op een bijeenkomst van één van de plaatselijke kerkgenootschappen. Ook als het om andere godsdiensten gaat. Zo was ik onlangs op een bijeenkomst in de Thomaskerk waar mensen in gesprek waren met een afvaardiging van de Turkse Moskee. Ondanks dat je niet mee kunt gaan in dat geloof, zijn er toch zaken waar je gezamenlijk de schouders onder kunt zetten.

In Nederland lijdt de kerk, maar ook de politiek, aan identiteitsverlies. Met andere woorden: voorheen wisten velen waar ze bij hoorden, nu niet. In onze multiculturele samenleving zijn vaak eigen meningen bepalend. Dat begint al bij kinderen in veel gezinnen. Is dat ook uw waarneming?

Helaas is dat veelal het geval in ons land, antwoordt Verdier. Zeker al vanaf de vorige generatie is er veel meer oppervlakkigheid. Egoïsme, individualisme, zelfontplooiing ten koste van anderen, komen veelvuldig voor. Wanneer ik ergens het woord moet voeren probeer ik zoveel mogelijk het wij-gevoel in plaats van het ik-gevoel op de mensen over te brengen. Iedereen mag veel van de overheid verwachten, maar primair ligt de verantwoordelijkheid bij de mens zelf. Dat ouders met hun kinderen in gesprek zijn over onder andere hun gedrag, merk je steeds minder. Wel praten kinderen vrijer. Neem dan de kans te baat en praat met hen. Veel jongeren zijn, mede door hun opvoeding, minder betrokken op de kerk, met name als instituut dat ze als een zekere macht ervaren. Daarom vind ik het van uitermate groot belang dat de kerk zich als instituut  steeds menselijk opstelt. Die houding moet in overeemstemming zijn met het geloof. Er zijn ook jongeren op zoek, omdat ze best wel besef hebben van een hogere waarde in het leven. Wat opvalt is, dat zaken als oorlog en vrede hen nogal bezig houden.

Het doel van de christengemeente is toch Jezus en het laten horen van die bijbelse boodschap dichtbij en ver weg? Vloeit hieruit dan niet een christelijk handelen voort?

Inderdaad. In de eerste plaats spreken over God, maar ook dingen doen tot eer van Hem. Jezus greep in toen het daarom ging. Denk aan de tempelreiniging. Probeer het doel, de bijbelse boodschap, over te brengen. Geloof moet deel uitmaken van het menselijk leven. Stel je daarbij open voor ontwikkelingen in deze tijd en wees daarbij kritisch. Blijf vooral niet steken in niet ter zake doende gewoonten. Een juiste levenswijze zal hieruit voortvloeien. Dat geldt ook voor christelijke politiek. Als het goed is wordt daarbij primair de nadruk gelegd op toepassing van regels, met name de menselijke kant ervan, voor mensen in problemen. Denk onder andere aan regels voor uitzetting van personen. Het zou niet zo moeten zijn dat niet-christenen ons tot voorbeeld dienen.

Wanneer kunnen we van een gezonde christengemeente spreken? Er zijn ook kenmerken te noemen als gehoorzaamheid, liefde en trouw. Hoe belangrijk vindt u die?

Een gezonde christengemeente kun je zo noemen wanneer deze een duidelijke identiteit heeft. Dat wil zeggen, dat ze onder andere: eensgezindheid is in haar doel; zich alleen richt op belangrijke dingen; niet bang is veranderingen met toegevoegde waarden in te voeren; niet onnodig dingen in stand houdt als een bepaald doel is bereikt; niet teveel aktiviteiten ter hand neemt. Dan mag je groei verwachten. Vaak is geestelijke opleving zeker nodig. Ik herinner mij dat in WO II zich ook een opleving voordeed, alleen al gelet op de kerkgang. Maar als dit alleen gebeurt in tijden van nood, kun je jezelf afvragen of het wel echt is. De drie kenmerken die verder worden genoemd zijn naar mijn overtuiging inherent aan een christengemeente. Fijn als een en ander van de gemeente in Huizen gezegd kan worden.

T.J.Lokhorst