Een actuele vraag die als het goed is velen zullen stellen.

Hierover gaat het ook in het geloofsportret, ditmaal van

dominee R.W. van Mourik. In 1996 werd hij predikant van

wijkgemeente Oude kerk-west, na de gemeenten Meeuwen

en Linschoten gediend te hebben. Aanstaande zondag

neemt hij afscheid van Huizen. Het gezin Van Mourik

verhuist naar Sommelsdijk. Daar mag de nieuwe dominee

verder bezig zijn in de missionaire opdracht, het doorgeven

van het Evangelie. Hier in Huizen zijn banden gegroeid. Zij

het straks op afstand, ze blijven bestaan. Onze wens is dat

hij ook veel voor de nieuwe gemeente mag betekenen en

zegen op zijn werk mag ervaren.

Missionair gemeente-zijn is een bijbelse opdracht. Hoe kun je daaraan in deze hectische tijd gestalte geven?

Door bij jezelf te beginnen, denk ik. Door je manier van leven. . .’maar gij geheel anders’. Naast de ander gaan staan. Een zoutend zout, een lichtend licht en leesbare brief van Christus zijn. Luister vooral naar problemen en vragen waar mensen mee zitten. Dat moeten we niet uitbesteden. Het is de taak en roeping van een ieder en heel de gemeente die we samen vormen! Dat moeten we ons bewust zijn en worden. Niet denken ‘dat is werk voor anderen, zoals de Hervormde Evangelisatie- en Zendingscommissie’.

Betekent het dat je behoefte-gericht op vragen moet ingaan en hoe te handelen als je mensen tegenkomt die in het geheel geen vragen hebben, bijvoorbeeld een verstokt-ongelovige?

Enerzijds is het goed behoefte-gericht bezig te zijn, maar aan de andere kant weet je dat de medemens behoefte heeft aan het echte geloof in Christus. Het Evangelie staat voorop en kan eigen behoeften doorkruisen. Moeilijker is dat naar een verstokt-ongelovige toe. Weet je, laat dan maar zien dat het geloof jou verrijkt. Er is meer dan eten, drinken en genieten alleen. Zo iemand zal ook tijden van ziekte en zorg kennen. Wanneer je in die momenten van ‘onderbalans’ laat blijken dat je van binnenuit ook zorgen kent en je ook wel eens vragen hebt, maar je houvast vindt in God, zal misschien steun bij jou worden gevonden, waardoor er mogelijk vragen komen en openingen tot gesprek. Dat zou een basis kunnen zijn om iets over het Evangelie te vertellen.

Wanneer de zendingsopdracht te weinig wordt gepraktiseerd, kun je dan stellen dat zo’n gemeente teveel naar binnen is gekeerd?

In wezen wel. Je kunt teveel op eigen heil en zaligheid gericht zijn en niet op dat van de ander. Het kan ook zijn dat jezelf daaruit te weinig leeft. Van echt getuigen kun je dan niet spreken. Anders is dat bijvoorbeeld bij de Hernhutters. Zij hadden een sterke persoonlijke geloofsbeleving en wilden graag daarvan getuigen.

Hoe heeft u één en ander in onze gemeente ervaren in de jaren dat u hier werkzaam was en waarvan ook een periode binnen de HEZC?

Vanaf het begin dat ik in Huizen predikant werd, heb ik sterk de nadruk op het missionaire element beleefd. Daarbij denk ik aan de uitzending van verschillende jonge mensen vanuit onze gemeente naar ver over onze landsgrens. Ook aan de vele aktiviteiten zoals oriëntatiekringen, take a seat, vakantiebijbelweek, evangelisatiediensten, enz. Onder de stimulerende leiding van de vorige en nu ook de nieuwe missionair werker gebeurde en gebeurt er heel veel. Dat is goed en iets waarvoor we allemaal dankbaar mogen zijn. Ga ermee door. Mooie momenten waren er toen mensen tot geloof kwamen en zelf zijn gaan meedoen. Als aanvulling op de eerste vraag nog dit: de HEZC wil elk gemeentelid stimuleren mee te doen. Iedereen, of je jong bent of oud, kan iets in deze betekenen. Welke gave u of jij ook hebt. Het werk binnen de gemeente is heel divers. Niet alles op de schouders van gedreven vrijwilligers leggen. Het gaat om de uitbreiding van Gods Koninkrijk!

Is preken in een tijd als de onze niet moeilijk en waar moeten voorgangers daarbij op letten?

Preken is best moeilijk, zeker weten. Kerkgangers worden kritischer. Het moet echt aanspreken, anders komen velen niet meer. Taalgebruik en betrokkenheid van de voorganger zijn heel belangrijk. De verkondiging moet zonder de Boodschap tekort te doen, actueel, helder en transparant zijn. Van tijd tot tijd een dienst met nabespreking en met gemeenteleden voorbereid, zou de betrokkenheid kunnen vergroten.

De samenleving is multi-cultureel. De kerk heeft niet meer de maatschappelijke positie als voorheen. Heeft de eigen traditie daar mee te maken en hoe kun je als kerk proberen die plaats weer in te nemen?

Ik geloof niet dat we ons achter de eigen, de kleine traditie, moeten verschuilen. Het zijn uiterlijke dingen. Dat is funest en levert vaak heilloze discussies op. We moeten de grote traditie, het Evangelie, in het oog houden. Daarin trouw zijn! Een gesprek met iemand van een totaal andere geloofsovertuiging, zoals ook een Moslim, kan geen kwaad. Wees wel duidelijk! Zo kun je op eigentijdse wijze laten zien dat je er als kerk bent. Elk gemeentelid heeft daarin een eigen verantwoordelijkheid! Verder denk ik aan lektuur, boekhandel ‘De Echo’, aan de media, zoals radio Phohi. Ook op maatschappelijk terrein is het goed acte de presence te geven bij evenementen, bijvoorbeeld braderie en Huizerdag. Van wezenlijk belang is de zorg om het geestelijk welzijn van alle mensen die in Huizen wonen. Een mooi voorbeeld daarvan was het besluit tot plaatsing van gokkasten proberen ongedaan te maken.

Met welke ogen zou bijvoorbeeld een Afrikaan in dit verband onze cultuur zien?

Een Afrikaan zal, denk ik, vinden dat hier de dingen teveel gedicteerd worden, opgedeeld in vakjes. Alles wordt beheerst door de economie, macht en welvaart. Het leven van een Afrikaan is meer één geheel. De kerk en het geloof zijn daar onderdeel van en doortrekken het hele leven.

Opkomst van nieuwe religiositeit is tegenwoordig waar te nemen. Ziet u hierin ook het werk van de Heilige Geest?

Het is goed hierbij te leren onderscheiden. Ten diepste is ieder mens religieus, zoekt naar zingeving en geborgenheid. Rationalisme geeft leegte. Vaak is er dan een vlucht in de mystiek, meditatietechnieken en andere vormen. De Heilige Geest echter wil helpen bij het zoeken naar de ware Bron van levend water, de Here Jezus. Denk maar aan de Samaritaanse vrouw. Dat leidt tot de echte innerlijke vrede met God. Als gemeente moet dat ons doel zijn. Het is onze roeping te zaaien en geduldig te wachten. Op Zijn tijd zal God zorgen voor groei.

T.J.Lokhorst