Ons werd gevraagd om iets te schrijven over de Windroos City Mission, werk wat wij een week in Leiden mochten doen. Dat is heel leuk en we zijn blij dat we iets hiervan via deze weg met u mogen delen. Alleen, het is eigenlijk niet te delen via een plat papiertje, je moet het zelf meemaken om echt te weten wat Windroos City Mission is, maar toch willen we het proberen.

Wat is Windroos City Mission? Het is het vroegere Dabarwerk in de stad.

In Leiden is alleen de naam veranderd maar niet de opzet. Dus wij mochten een week lang op allerlei manieren evangeliseren.

We zijn elke morgen bezig geweest met de kinderclub in een achterstandswijk. Deze kinderen, die veelal uit gebroken gezinnen komen, vinden het heerlijk om een morgen bezig gehouden te worden. Ze kregen elke morgen een bijbelverhaal te horen en mochten daarna een werkje maken of een spelletje doen. Dit alles vond plaats in een buurtgebouw en was daardoor gelijk ook een mooie manier om met ouders in gesprek te komen. Daardoor hebben we een moeder van een meisje ook op verschillende andere activiteiten gezien.

Verder mochten wij ook onze ‘horeca-capaciteiten’ ten toon spreiden. Dat hebben wij gedaan op een gratis terras voor de kerk, die midden in het centrum van Leiden staat. Dit was z’n mooie activiteit, omdat je op een heel ontspannen manier iets van het Evangelie kan delen met mensen. En laat één ding alvast duidelijk zijn: evangeliseren bestaat echt niet alleen uit ‘een persoon vol pompen met het Evangelie.’ Misschien juist niet, je straalt ook al heel veel uit door je doen en laten als het goed is. Dus als we een gesprekje hadden met mensen, dan ging dat ook lang niet altijd over God maar ook over heel andere dingen.

Zo’n terras voor de kerk zou hier in Huizen trouwens ook een geweldige activiteit kunnen zijn. 

Naar ons idee is daar een schitterende locatie voor dicht bij de markt!? Maar goed, dat was even een klein uitstapje, terug naar Leiden.

Verder zijn we een aantal avonden langs de deuren getrokken om mensen ermee te confronteren dat ze lid zijn van een kerk. We kregen namelijk de kaartenbak van de kerk. Willekeurig aanbellen deden we ook en wat kom je dan ontzettend veel verdriet en leed tegen! Wat moet je zeggen tegen een vrouw van 80 jaar die 4 kinderen moest missen en een man heeft die bij haar is weggegaan en nog een zoon die haar niet meer wil zien?

Nu, wij wisten het niet. Alles was Gods schuld. Dat bleek al aan het begin van het gesprek. Wat is het dan gaaf als je twee uur later weggaat en er komt dan uit iemands mond een getuigenis, dat God ook van haar houdt!

Bij die willekeurige bezoeken hebben we gemerkt dat de kerk vaak steken laat vallen. Mensen die sinds 1971 geen bezoek meer van de kerk hebben gehad, terwijl ze ingeschreven stonden en vroeger ook naar de kerk gingen. Tja, het is lastig om dat goed te praten, sterker nog, dat is niet goed te praten!

Zo kom je dus veel mensen tegen die teleurgesteld zijn in de kerk. Voor de kerk van nu ligt daar toch een grote taak. Niet alleen in Leiden, maar in alle christelijke gemeenten. Het kan en mag toch niet zo zijn dat een gemeente van God mensen teleurstelt?

Wij hebben echt een hele gave week gehad met elkaar. Ondanks dat het soms wel eens moeilijk was, want je zou wel graag willen zien dat mensen direct God aannemen in hun leven. Dat is niet gebeurd, althans we hebben dat niet gezien. We hebben dus moeten leren dat we een schakeltje mogen zijn in een mogelijk lange rij van mensen die God wil gebruiken om iemand duidelijk te maken dat Hij het allerbelangrijkste is wat mensen nodig hebben in hun leven!

Is het bijzonder wat wij hebben mogen doen deze zomer?

Nee, helemaal niet. Het is iets heel gewoons voor een christen als het goed is! Wij hebben van God zelf een opdracht gekregen die voor iedere christen geldt, niet één uitgezonderd. Deze opdracht, taak, vindt u in Mattheüs 28:16-20! Het kan toch niet zo zijn dat we als christenen op de één of andere manier moeite hebben met deze opdracht, want waar het hart vol van is stroomt de mond toch van over! Als de mond er bij ons niet van overstroomt moeten we bij onszelf nagaan of ons hart er dan wel vol van is!

Dus het is niets bijzonders wat wij van de zomer hebben gedaan, maar wel heel erg gaaf en goed voor de opbouw van ons eigen geloof! We danken God dat hij elke dag met ons (Eva Kroon, Jeroen van Vliet, Simone de Wit, Peter Tanghe en Wilbert den Butter) is meegegaan bij alles wat we hebben gedaan!

Wilbert den Butter