De grote ontdekking

In het najaar van 1999 startte Youth Alpha (YA) in Huizen een kennismakingscursus christelijk geloof met als missie rand- en buitenkerkelijke jongeren van 15-25 jaar te bereiken met het Evangelie van Jezus Christus. Vandaag, na 5 jaar, is dwars tegen de aanhoudende cijfers over kerkverlating in, in Huizen onder jongeren een nieuwe interesse merkbaar voor het christelijk geloof.

Over evangelisatiewerk werd wel gezegd: “al zou er maar één zijn die zich aangesproken voelt…” Inmiddels gaat het niet meer om een enkeling. Tot onze verbazing geven steeds meer niet-christenen na het volgen van een YA-cursus aan dat ze verder willen met het christelijk geloof. Ook jongeren uit de gemeente ervaren door deelname aan een YA-cursus een sterke verrijking van het geloofsleven en geven vaak aan dat ze behoefte aan verdere geestelijke groei hebben. Ze zouden allemaal tegen je zeggen dat ze een levende relatie met Jezus Christus ontdekt hebben, terwijl veel van hen jarenlang trouwe kerkgangers zijn geweest.

Eeuwige studenten

Na de Alpha-cursus is voor nieuwkomers een goed vervolg onmisbaar om verder te groeien in het (opnieuw) ontkiemde, kostbare maar kwetsbare geloof in Jezus Christus. Dat is nou net waar de schoen vaak wringt. We kennen veel positieve geloofsgetuigenissen, maar helaas zijn er ook jongeren die na een oprechte bekering en toewijding aan God het spoor van Jezus bijster zijn geraakt. De missie was dan misschien wel bereikt, maar wat komt daarna? Hoe sluit het vervolg niet alleen inhoudelijk maar ook relationeel aan bij de intensieve en vaak als bijzonder ervaren periode van de YA-cursus? Geloof is toch een leven lang leren, een weg die wordt afgelegd achter Christus en niet een laatste halte waar gewacht wordt op de bus naar de eeuwigheid?

Dit voorjaar is voor nieuwkomers gestart met de eerste zogenaamde GroeiGroep, een vervolg op YA met als kenmerken: frequente persoonlijke ontmoeting in huiselijke kring, open gesprek, heldere geloofsinformatie, ruimte voor eigen zoektocht en gebed. Langs die weg blijkt het vervolg ook het beste te kunnen gaan. Het deelnemen aan GroeiGroepen is voor de jongeren een persoonlijke en bewuste keuze. De doelstelling die tevens het bestaansrecht vormt van GroeiGroepen bestaat uit twee aspecten:

-         begeleiden van jongeren in verdere groei van het geloof en discipelschap;

-         samen met jongeren hun eigen plaats vinden in de christelijke gemeente.

Ontdekkingstocht

Het kennismaken met de christelijke gemeente en het vinden van aansluiting daarop verloopt niet vanzelf. De gemeente breder leren kennen is voor nieuwkomers een ontdekkingstocht, met vallen en opstaan, met een aantal belangrijke punten:

·                     aanknopen van persoonlijke contacten binnen overige jeugdwerkactiviteiten;

·                     frequente en persoonlijke ontmoetingen met de wijkgemeente(n), in het bijzonder wijkgemeenteactiviteiten met ruimte voor persoonlijke ontmoeting en onderwijs zijn daarvoor uitgelezen mogelijkheden, zoals “Groei!” in de Meentkerk en “Voortgezette Catechese” in de Nieuwe Kerk;

·                     bezoek aan erediensten, hetwelk vaak een vrucht blijkt van de groeiende betrokkenheid op de gemeente(leden). De drempel is voor de deelnemende jongeren vaak hoog vanwege hun onbekendheid met allerlei kerkelijke vormen en tradities;

·                     aansluiting zoeken op de (belijdenis)catechese, waar jongeren kunnen worden voorbereid op doop en belijdenis.

Terug naar de wortels

Met de GroeiGroepen hopen en bidden we dat een duidelijke impuls gegeven wordt aan inwijding van nieuwkomers in het christelijke geloof en de gemeente van Christus. Maar is het nu zo dat nieuwkomers zich moeten aanpassen aan de kerk of moet de kerk zich aanpassen aan nieuwkomers?

Het inlijven van nieuwe gelovigen in een bestaande gemeente is een eeuwenoud vraagstuk. Het boek Handelingen reikt een paar boeiende situaties aan. Het kan van grote waarde zijn ons opnieuw te bezinnen op de manier waarop de vroege kerk met nieuwe gelovigen en missionaire catechese omging, natuurlijk lettend op wat er sindsdien veranderd is in de samenleving.

Een (h)echte gemeente

Maar zijn we nu lid van een missionaire gemeente als we beschikken over een evangelist, evangelisatie-ouderlingen en missionaire cursussen? Zij vormen misschien de open deur en de voordeurmat van de gemeente met daarop “Welkom!” Maar het is vervolgens aan ieder van ons als gemeentelid om persoonlijk de nieuwkomers of geïnteresseerden gastvrij te ontvangen en op te nemen in ons midden. Het gaat om onze houding en gerichtheid. Wij kunnen onze persoonlijke roeping niet delegeren. Missionair zijn zit zo te zeggen al in ons DNA dat we van Christus hebben ontvangen. Staan we naar het voorbeeld van Jezus’ opzoekende liefde klaar om de nieuwe gelovigen op te vangen en in te lijven? Omarmen we onze missionaire activisten en activiteiten? Zijn de jonge gelovigen kostbaar in onze ogen? Wat is groei van de Gemeente ons werkelijk waard?

Wij maken ons zorgen om de leegloop van de kerk, maar: “zorgen moet je doen, niet maken”. Laten we ophouden met alleen maar weeklagen en hoopvol en hartelijk de mensen in ons midden ontvangen die voor de deur staan te wachten. Dat zal zeker wat vragen van de gemeente en het is begrijpelijk wanneer dit als een bedreiging wordt ervaren voor de bestaande gemeente. Maar laten we uit angst geen in zichzelf gekeerde gemeente worden! Zo’n gemeente bestaat er in het Nieuwe Testament niet. Paulus zou er zeker wat van gezegd hebben.

Een missionaire gemeente is er een die haar roeping verstaat en aan die roeping gehoor geeft met Jezus’ voorbeeld als maatstaf voor ons handelen. God heeft u met Zijn liefde opgezocht. Hij roept u nu anderen met Zijn Liefde op te zoeken. U bent in Zijn ogen namelijk het beste middel!

“Preach the Gospel at all times. If necessary, use words.”

(Franciscus van Assisi, 1182-1226)

Missionair zijn is dan een gevolg van het persoonlijk en afhankelijk navolgen van Jezus en is nooit een doel op zichzelf.

Bouwstenen en bouwvakkers

Na het volgen van de cursus gaan ook veel kerkelijk meelevende jongeren geïnspireerd en vol enthousiasme om met evangelisatie en tonen grote visie op en dienstbaarheid aan het werk binnen en buiten de gemeente. Ook de jongeren die in het YA-team meewerken zijn zeer enthousiast. Ze ervaren een geweldige stimulans voor hun persoonlijke geloof en vinden het bijzonder mensen te ontmoeten en te helpen die op zoek zijn naar God. Sommigen ontdekken meer hun bijdrage als ze zich inzetten naar hun gaven, anderen leren gesprekken te leiden en over hun eigen geloof te vertellen. De Alpha-cursus is dus niet alleen voor de cursisten een bijzondere plek van groei en vorming.

Getuigenissen van YA-teamleden en –cursisten kunnen gemeenteleden raken. Deze mensen vormen een geweldige aanwinst voor de gemeente. Ze kunnen worden aangemoedigd en getraind om het door te geven aan anderen binnen de gemeente, die het nog niet zo duidelijk zien en ook aan anderen buiten de kerkmuren. In hen beschikt de gemeente over een potentiële commando-eenheid, die vastbesloten is Christus beter te leren kennen en Hem bekend te maken.

Zo kan een doorgaande beweging ontstaan, gericht op groei in diepgang en getal. En dan kan ook de ruimte ontstaan voor laagdrempelige samenkomsten en diensten waar nieuwkomers en jongeren zich makkelijker thuisvoelen. Ruimte die ontstaat in het hart van de gemeente die met Jezus als Hoofd verlangt naar de groei van Zijn Koninkrijk.

Laten we biddend werken aan de groei van ons missionair bewustzijn en dat van de gemeente. Ook dat is missionaire catechese.

Namens het YA-team,

Jaco van Vliet, coördinator

 “Voor al die mensen niet in Jezus geloven raad ik aan om ook eens een Alpha-cursus te volgen. Want ik heb gemerkt dat door met een groepje over het geloof te praten er iets los wordt gemaakt van binnenuit. Hierdoor wil je steeds meer over het geloof weten en er over praten met mensen in je omgeving. Ik heb er ook nog eens veel nieuwe mensen door leren kennen”

(Pascal Tjon Pon Fong, gedoopt op 22 augustus 2004 te Scheveningen)