In deze aflevering een gesprek met een echtpaar van middelbare leeftijd. Jan en Carla zijn geboren en getogen in Huizen en wonen in het oude dorp. Hun dochter Lisanne woont nog thuis en zit op  Hogeschool Nooteboom. Jan is één na de oudste uit een gezin van acht kinderen, terwijl Carla uit een gezin van drie komt en waarvan zij de jongste is. In zijn eigen hoveniersbedrijf Fa. D.Rebel & Zn. oefent Jan dagelijks zijn beroep uit. Carla ontwerpt tuinen en is werkzaam bij Tuincentrum Rebel. Graag willen ze iets over hun levensverhaal tot nu toe vertellen.

Mag ik beginnen met te vragen of jullie bepaalde hobbies hebben?

Carla zegt op het moment geen tijd te hebben om een hobby te beoefenen. Jan daarentegen zegt van zichzelf een fanatiek hardloper te zijn. Om iets te noemen: zeker al elf marathons heb ik gelopen en twee ultralopen, dat wil zeggen 50 kilometer of meer. 

Dat is niet niks en zo te horen beleef je daar veel plezier aan, of heb ik het mis?

Nee, dat zie je goed. Op zich een goede ontspanning. Bij mij lag daar misschien wel eens teveel de nadruk op, vier tot vijf keer trainen per week was heel gewoon.

Dit brengt ons meteen bij het begin van jullie verhaal. Willen jullie eerst iets over de kinder- en jeugdjaren vertellen?

Jazeker, zegt Jan. Zoals gezegd kom ik uit een groot gezin waar we een strenge opvoeding kregen. Als kind bezocht ik de Rehobothschool en aansluitend de Lagere Middelbare Tuinbouwschool. Daarna ben ik in dienst geweest als marinier. Door een ongeval van vader kwam ik thuis om kostwinner voor het gezin te worden. Van jongsaf aan heb ik mij verzet tegen mijn strenge christelijke opvoeding. Op mijn zeventiende jaar besloot ik niet meer naar de kerk te gaan, wat tot veel problemen heeft geleid. Vooral de relatie met mijn vader was slecht te noemen.

Mijn verhaal begint anders, vertelt Carla. Opgevoed in een niet echt groot gezin waar, in tegenstelling tot het gezin waar Jan opgroeide, weinig in de bijbel werd gelezen. Van trouwe kerkgang was in ons gezin geen sprake, af en toe en met Kerst. Er is om zo te zeggen gezaaid en ik vind wel dat ik een christelijke opvoeding heb genoten. Als kind bezocht ik de Koningin Beatrixschool. Na de Mavo ben ik als typiste/receptioniste gaan werken.

Er volgt dan een nieuwe levensfase. Jullie zijn nu ongeveer 20 jaar getrouwd. Hoe is het het jullie in deze periode verder vergaan?

Jan vertelt: ik ben eerder getrouwd geweest en uit dat huwelijk heb ik twee dochters. Daarna trouwde ik met Carla en samen hebben we één dochter, die niet gedoopt is. Wel ging ze naar een christelijke basisschool en het Erfgooierscollege. Mijn relatie met mijn ouders is jarenlang wisselvallig geweest. Vooral als een gesprek over het geloof en/of de kerk ging, waren ze bij mij aan het verkeerde adres.    

Daarin is toch van lieverlee het een en ander gaan veranderen, of niet? Vertel eens.

Graag, zegt hij. Mijn vader was vanwege het ongeluk in 1968 invalide en daardoor afhankelijk van anderen, dus ook in kerkgang. Sinds enige tijd ging ik elke laatste zondag van de maand met mijn ouders ’s avonds naar de kerk. Die eerste zondag zal ik niet licht vergeten. Om kort te gaan, de preek ging over 1 Koningen 19: ‘Elia’s vlucht voor Izébel’. Op een gegeven moment doet Elia zijn beklag bij God. In tekenen van de natuur laat God zien wie Hij is. God riep Elia en Hij was in het suizen van een zachte wind. Ik ervoer het zo alsof God mij persoonlijk riep. Ik werd stil gezet. Het ging met emotie gepaard. Over Gods trouw gesproken! ’s Avonds


















thuis lag er een kaartje vanuit de bijbelkring van de buren op de deurmat met opschrift: ‘in aansluiting op de preek van deze avond zegt God tot jou, kind, wat doe je hier? Geef Mij je hart (1 Koningen 19:12-13)’. Dat doet wat met je!    

Twee jaar later, op 11 september 2001, was er die verschrikkelijke terreuraanslag in New York. Kort daarna werden herdenkingsdiensten gehouden. Zo ook in de Oude kerk in Huizen. In de overdenking ging het over de nieuwe hemel en de nieuwe aarde naar aanleiding van Openbaring 21. Het maakte zo’n diepe indruk op mij dat ik mij de week daarop heb aangemeld voor de belijdeniscatechisatie in wijkgemeente Oude kerk-oost. De Geest was in mij aan het werk. Op 31 maart 2002 mocht ik belijdenis van het geloof afleggen. Dat was de mooiste dag van mijn leven! Als kind ben ik gedoopt. Voor mijn ouders, die steeds voor mij zijn blijven bidden, was dit ook een geweldige dag. God is trouw!

Welke invloed had dit allemaal op jou, Carla en op jullie dochter?

Onze dochter heeft de laatste tijd veel zien veranderen, wat voor haar heel moeilijk was en nog steeds is. Die grote verandering vanaf 11 september heeft ook mijn leven in positieve zin veranderd. Mijn doop, opvoeding en geloof zijn er altijd geweest. Toen Jan mij de belijdenisvragen (en antwoord: JA!) liet lezen zei ik: maar daar kan ik ook volmondig ‘ja’ op zeggen, want dat geloof ik ook! Dat heeft ertoe geleid dat ik een jaar later, in 2003, belijdenis van het geloof heb afgelegd. God houdt niet op trouw te zijn!

Wil jij, Jan, tot slot vertellen wat er voor jou, twee jaar na toetreding als belijdend gemeentelid, nog aan toegevoegd is?

Jawel. Met verwondering mogen we terugzien op de afgelopen tijd. Samen mogen we nu meeleven met de gemeente rond de Oude kerk. Toen ik in 2004 door de gemeente werd verkozen tot ouderling, heb ik bewust ‘ja’ gezegd. Dankbaar ben ik voor Gods trouw en daarom wil en mag ik nu ook in het ambtelijk werk binnen de christelijke gemeente bezig zijn.     

T.J.Lokhorst