Je belofte nakomen, doen wat je zegt, proberen op Jezus te lijken… . Simone de Wit, Annemarie Visser en Henk Barmentlo hebben direct deze gedachten bij het woord

‘trouw’. Samen praten ze over een speciale manier van trouw: namelijk ‘trouw zijn’ aan je gemeente. Is er dan iets mis mee als je eens naar andere gemeenten gaat? En hoe blijf je dan trouw aan je gemeente?

Je kunt op verschillende manieren trouw zijn, daar zijn de drie jongeren het over eens. ‘In vriendschappen bijvoorbeeld, dat is een typische vorm van trouw zijn’, vindt Simone. ‘Maar daar hoef je eigenlijk niet zoveel voor te doen. Je vrienden kies je uit, dus als het goed is, is er een soort wisselwerking en gaat het trouw zijn vanzelf. Je gaat niet ineens met andere vrienden om’. Met een gemeente ziet ze dat anders: daar groei je in op en kies je in eerste instantie dus niet zelf voor’. Ook Henk is het daarmee eens: ‘Ik ben als het ware geboren in de Hervormde Gemeente. Als kind is het heel vanzelfsprekend dat je dan naar deze kerk gaat’.

Perfecte gemeente

Wat maakt dan dat je bij een gemeente hoort, los van dat je er lid van bent? Volgens Annemarie is dat als je je actief inzet in de kerk en er regelmatig te vinden bent: ‘Ik heb ’t naar m’n zin in deze gemeente en heb het idee dat ik veel kan doen in het gemeentewerk. Maar wat vooral belangrijk is: het is mijn bewuste keuze dat ik naar deze gemeente ga. Ik heb erover getwijfeld en vond het best moeilijk, maar uiteindelijk heb ik wel hier belijdenis gedaan’. Henk vult aan: ‘Dit is een gezellige gemeente, er is ontzettend veel te doen. Vooral voor jongeren. Maar sommige dingen kunnen voor mijn gevoel wel anders’. Dat herkent ook Simone: ‘Ik heb een periode gehad dat ik me niet meer thuis voelde in deze gemeente. Toen zocht ik actief naar andere gemeenten en was ik daar vaak te vinden. Wat ik daar merkte, was, dat mensen me het gevoel gaven welkom te zijn. Ik werd opgemerkt. In de Hervormde Gemeente is dat wel een beetje anders. Toch besloot ik belijdeniscatechisatie te volgen in de Hervormde Gemeente. Door veel te praten met mensen uit de kerk en de dominee ben ik erachter gekomen dat er overal wel iets is, wat niet goed is. De perfecte gemeente bestaat niet. Vervolgens heb ik belijdenis gedaan. Mijn belijdenis zie ik echt als een bewuste keuze voor deze gemeente’.

Kritiek

Maar waar ligt de grens, wanneer kun je niet meer trouw zijn? ‘Ik denk dat dat is als je je echt niet meer thuis voelt in de gemeente, als je het oneens bent met de prediking. Maar voor het zover is, kun je van je laten horen’, vindt Henk. Annemarie vult aan: ‘Je mag zeker je mening geven. Maar je moet niet alleen maar kritiek uiten. Dat is te makkelijk. Er is niet voor niets een jeugdouderling met wie je als jongere kunt praten. Als je vindt dat dingen anders kunnen, dan ben je er ook om dat te zeggen en met ideeën te komen. Ook ik vind dat er in de gemeente dingen zijn die misschien anders kunnen. Een getuigenis in de dienst bijvoorbeeld zou ik heel mooi vinden, of wat vaker uit de Nieuwe Bijbelvertaling lezen, of meer afwisseling in de liederen. Maar ik besef heel goed dat het ‘m natuurlijk niet alleen in dat soort dingen zit’. Henk is het met haar eens: ‘Wat ik gewoon heel jammer vind, is dat sommige dingen niet veranderd kunnen worden. Dat er nauwelijks ruimte is voor discussie. Voor mijn gevoel remt dat mij af en kan ik me niet ontplooien. De dienst is een eredienst en het is goed om de gemeenteleden te ontmoeten. Maar het is ook een leerdienst. Er zijn zoveel verschillende christengemeenten. We dienen allemaal dezelfde God, maar het leermoment verschilt wel’. Simone merkt op: ‘Als je er voor je gevoel niks meer mee kan, is het moeilijker om een instrument te zijn voor God’.

Muur

Simone, Henk en Annemarie zijn regelmatig in andere christelijke gemeenten te vinden, de één wat vaker dan de ander. Kun je als christen ‘proeven’ van andere gemeenten? Henk: ‘Ik hoor wel eens zeggen dat je in je gemeente geplaatst bent door God en dat je daar daarom steeds moet blijven. Daar ben ik het niet altijd mee eens. De muren tussen de kerken zijn door mensen opgebouwd en daar kijkt God overheen. De enige muur die er zou moeten zijn, is de muur om alle christenen samen. Dat is de muur die God heeft gemaakt’. Simone: ‘Ik voelde me wel schuldig toen ik veel in andere kerken zat. Maar niet zozeer naar God toe. Meer richting mijn ouders, want zij hebben mij hier bewust laten dopen met de overtuiging dat ik bij deze gemeente hoor. Ik denk dat als je regelmatig ergens anders naar de kerk gaat, je die kerk altijd moet toetsen aan de Bijbel. Daar kun je zoveel lezen over hoe een gemeente hoort te zijn. En natuurlijk klopt er dan van alles niet, dat zie je overal. Maar ondanks dat heb ik het gevoel: hier wil ik blijven’. Annemarie is het met Simone eens: ‘Dat gevoel heb ik ook, dat ik echt ‘trouw’ wil blijven aan deze gemeente’.

Beijke Kasbergen-Joosse